سر غوغا ندارد فيض ملّا گفتگو كم كن * ز اهل دل نيايد « 1 » آنچه از اجلاف مىآيد ( 274 ) چو من كسى كه ره مستقيم مىداند * صفاى صوفى و قدر حكيم مىداند طريق اهل جدل جمله آفتست و علل * ره سلامت قلب سليم مىداند ز چشم مست تو برداشت نسخه‌اى عارف * و ليك منتسخش را سقيم مىداند كسى كه حسن تو ديده است و عشق فهميده است * مزاح طبع مرا مستقيم مىداند چو عشق مظهر حسنست قدر من دانى * از آنكه قدر گدا را كريم مىداند رموز سرّ محبت حبيب مىفهمد * كنوز كنه سخن را كليم مىداند به دوست دارد اميد و ز خويش دارد بيم * كسى كه معنى اميد و بيم مىداند به راه مرگ روانست جاهل غافل * مسافريست كه خود را مقيم مىداند به سوى حق بود آهنگ عارف حق بين * نه حزن باشد او را نه بيم مىداند كسى كه لذّت ديدار دوست را دريافت « 2 » * نعيم هر دو جهان كى نعيم مىداند ؟ نديده است جمال و شنيده است نوال * كه ترك لذّت دنيا عظيم مىداند

--> ( 1 ) - چ ش ، چ ش : بيابد . ( 2 ) - چ پ ، چ ش : بابد .